چرا باید در انتخابات شرکت کنیم؟ چرا کروبی؟

۱۳۸۸ خرداد ۱۶, شنبه

شاید نگارش این مطلب کمی دیر به نظر برسد، ولی به هر حال، شاید امروز هم تاثیر خود را بگذارد. در یک سال اخیر آن قدر باید و نباید درباره حضور در انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری شنیده ایم که گوش همه پر است؛ در بین قشر دانشجویی و روشن فکری جامعه، که می توان آن را به دانشگاه و دانشگاه یان تقلیل داد، بر دو موضع کلی تقسیم می شد، شرکت در انتخابات و یا تحریم انتخابات! افرادی که حضور در انتخابات را به دلایل مختلف منع می کردند که یک رویکرد بیشتر نداشتند و آن جلوگیری هر بیشتر از حضور مردم پای صندوق های رای ولی افرادی که قائل به حضور در انتخابات بودند چند فرد را مد نظر داشتند که شاید بتوان بارزترین آن ها را حمایت کننده گان از خاتمی، کروبی و نوری می توان نام برد. البته در چند ماه اخیر کمی افراد مورد بحث تغییر کردند و جای خاتمی را میرحسین موسوی وزیر دوران جنگ گرفت و نوری از صحنه کنار رفت.

درباره دلایل کناگیری نوری از انتخابات ریاست جمهوری حدودا بر همه عیان است، زیرا پیش شرط نوری در مورد تک نامزدی بودن جبهه اصلاحات عملی نشد و وی بر اساس پیش بینی های انجام شده کناره گیری کرد. اما خاتمی که بعد از خبرسازی بسیار و چندین سفر استانی و تشکیل چندین و چند گروه برای دعوت و ... که جای گفتن آن ها در این مطلب نیست، به نفع میرحسین موسوی که حتی خود را اصلاح طلب هم نمی داند از حضور در صحنه انتخابات کناره گیری کرد. البته درباره ی آمدن خاتمی که حرف و حدیث بسیار بود و درباره کناره گیری او نامه ایست بی پایان.

تنها کسی که از ابتدا به صورت رسمی اعلام کرد که در این دوره از انتخابات ریاست جمهوری شرکت می کند، کروبی بود که حدودا از مهر ماه سال 87، این موضوع را به صورت رسمی اعلام کرد. البته کروبی، پس از انتخابات نهمین دوره ریاست جمهوری، بلافاصله بعد از شمارش آرا، چند برنامه خود را به صورت صریح بیان کرد. که از جمله آن می توان به تشکیل حزب، تاسیس روزنامه کثیرالانتشار، تاسیس شبکه خصوصی که به تاسیس کانال ماهواره ای صبا انجامید و ... . که به همه ی ادعاهای خود جامه ی عمل پوشاند.

اما ابتدا باید بحث کرد که چرا در این برهه از زمان باید در انتخابات شرکت کرد. بهتر می دانم قسمتی از "بیانیه تشکل اسلامی دانشجویان اصلاح طلب قزوین درباره دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری" را به طور خلاصه در این بخش بیاورم:

"آیا این واقعیت که مخالفت با سیستم قادر نیست خود را به شکل یک بدیل واقع گرا یا حداقل یک برنامه ی آرمان شهری با معنی نشان دهد بل تنها شکل یک طغیان بی معنی را به خود می گیرد، قوی ترین گواه بر وضع دشواری نیست که در آن قرار گرفته ایم؟ اگرچه چهار سال پیش بسیاری از سیاسیون و روشنفکران نگران فاشیسم بودند و تنها راه بقا را رأی دادن به هاشمی تصور می کردند و به محض شکست همه چیز را از دست یافته دیدند، اما این جنبش های اجتماعی بودند که در طی این چهار سال سیاه ثابت کردند که می توان فارغ از هر قدرت سیاسی یی زنده ماند و با مبارزه برای تغییر رو در روی قدرت ایستاد.

با این وجود ناگزیر از پذیرش این حقیقتیم که علی رغم سر برآوردن جنبش هایی نظیر زنان، کارگران، معلمان و دانشجویان تمامی آنها سال های پر مشقت و پر از سرکوبی را از سر گذراندند که حتی ایشان را تا مرز اضمحلال هم پیش بُرد. وقایع چهار سال گذشته و سیاست های سرکوبگرانه ی دولت و گسترش فساد و فقر در این دوران اگرچه با مقاومت تحسین برانگیز نیروهای جامعه مدنی رو به رو شد اما این حقیقت را آشکار کرد که ادامه ی روند کنونی،مرگ احتمالی اندک نهادهای مدنی و خاموشی نسبی جنبش های اجتماعی را به همراه خواهد داشت. سرکوب های صورت گرفته در طی این سالها و میزان واکنش جنبش های مدنی به این سرکوب ها گویای این مدعاست که وضعیت این نیروهای مترقی شکننده تر و اسف بار تر از آن است که حتی بتوان نام جنبش را بر آنها نهاد. اگر در ماجرای قتل های زنجیره ای آشکارا به قلع و قمع نویسندگان و دگر اندیشان پرداختند اینک با به پیش گذاشتن یک گام به جلو با صدور احکام طولانی مدت و زندان های طاقت فرسا فعالان مدنی را به مهره هایی سوخته و از کار اُفتاده تبدیل می کنند.از سوی دیگر درگیری روزافزون طبقات مختلف مردم با دغدغه معیشت سبب شده است که ایشان حامیان مناسبی برای دموکراسی و حقوق بشر قرار نگیرند و بیشتر به فکر بیرون کشیدن گلیم خویش از آب باشند.

ما معتقدیم درک این واقعیت با تمام دهشتاکی اش اولین گام در نیل به سمت مدنیت و دموکراتیزاسیون است.

سر برآوردن معجزه ی هزاره ی سوم نتیجه ی از دست رفتن فرصتی است که به سبب عدم وفاداری به گفتمان تغییر و اصلاح بروز کرد و نه به سبب شرکت نکردن در انتخابات. تن دادن به هاشمی به قیمت گریز از فاشیسم عریان، افتادن در گرداب بازی یی بود که برندگانش از پیش روشن بودند و تنها حاصلی که دربر داشت مصادره به مطلوب واژه هایی چون اصلاح طلبی، آزادی و دموکراسی در قامت عالیجناب بود، این همان عقب نشینی از گفتمانی بود که اینک درقامت دستبندهای سبز و چفیه ی دور گردن میخ آخر را بر تابوت اصلاحات می زند

جای طرح مسئله نیست که نگاه به دموکراسی و آزادی آن هم از زاویه ای حداکثری در کشورهایی چون ایران که از یک سنت استبدادی ریشه دوانده در ریزترین لایه های اجتماع رنج می برد،در نوع خود نه تنها کمک به گذار از وضع موجود نیست بلکه خطر هر چه بیشتر ماندن در آن را هم تشدید می کند.کشور ایران به دلیل عدم ساختارمندی و بی شکلی نهادهای اجتماعی در وضعیتی قرار دارد که از قضا اتفاقات مهمی چون برگزاری یک انتخابات در آن از چنان اهمیتی برخوردار است که به ضرس قاطع می توان گفت در تغییر شرایط حاکم بر آنها بی تأثیر نیست.ساخت بی شکل اجتماع ایران آن را مستعد پذیرش هر نوع دگرگونی کرده است و با توجه به ضعف جنبش های اجتماعی در ایران چاره ای نیست جز به چشم روزنه ای امید به انتخابات نگاه کردن. همان طور که بارها گفته ایم معتقدیم تنها چیزی که در انتخابات به وقوع نمی پیوندد دموکراسی است؛چه اینکه دموکراسی نه یک نظام و شیوه ای از حکمرانی بل یک فضاست که نه توسط یک شخص یا جریان بل به واسطه ی حضور همه جانبه ی آحاد مردم و در صدر ایشان فعالان مدنی خلق می شود.ما به دنبال خلق دموکراسی هستیم نه هدیه گرفتن آن از این شخص یا آن شخص. امروز این سوأل مطرح است که آیا دموکراسی ابزاری است برای آنکه مردم رضایت خود را با کارهایی نشان دهند که دولت ها مطرح می کنند؟و یا ابزاری است برای آنکه دولت ها کارهایی را انجام دهند که مردم می خواهند؟پاسخ ما این است که اگر تنها چیزی که می خواهیم رضایت باشد می توان به شکل دیگری هم به آن رسید.پس انتخابات نه یک فرایند دموکراتیک و عادلانه که به واسطه ی آن دولتی دموکرات روی کار می آید بل امکانی است برای ایجاد یک فضا؛فضایی که در آن همگان در کنار هم حضوری برابر و یکسان دارند

حربه ی ما همانا آزادی های سیاسی،حق برخورداری از اجتماعات و اتحادیه ها و آزادی مطبوعات است؛آیا هنگامی که می خواهند این حربه را از ما بگیرند،می توانیم دست روی دست بگذاریم و از سیاست دست بکشیم؟ به این ترتیب روشن می شود که رأی دادن نه یک کنش سیاست زدوده و از سر رفع تکلیف بل یک کنش سیاسی است که شاید بتوان با انجامش در برخی مواقع به امکانی دست یافت.کُنشی که به یک معنی سعی و خطاست چراکه اساسا حقیقت محصول ضمنی تکرار خطاهاست در لحظه های بحرانی؛لحظه هایی که وضعیت موجود ما را تهدید به برجا ماندن و عوض نشدن می کند.در چنین لحظه هایی است که نمی توان مرزی میان انقلابی عمل کردن و رفرمیستی عمل کردن کشید و شرکت در انتخابات به مثابه ی منطقی ترین و مسالمت آمیز ترین حربه ی تغییر وضع موجود،شورشی ترین کُنش هم هست.آنانی که انتظار می کشند شرایط عینی تغییر از راه برسد برای همیشه چشم انتظار باقی خواهند ماند."

تا این جا اثبات شد که چرا باید در انتخابات شرکت کرد. اما مساله دوم و مهم ترین مساله بعد از تصمیم به شرکت در انتخابات، انتخاب نامزد واجد الشرایط برای رای دادن است.

در بین نامزد های انتخاباتی بیشترین بحث بر سر سه کاندید است. محمود احمدی نژاد، میرحسین موسوی و مهدی کروبی. درباره مواضع و برنامه های احمدی نژاد که نه تنها نیاز به توضیح نیست، بلکه حتی در این برهه حساس جهت انتخابات حتی لازم نیست به برنامه های وی توجه چندانی کرد که همین چهارسال برای اثبات و نشان دادن این دولت کافی بوده و هست. ولی بحث بر سر میرحسین موسوی و مهدی کروبی است.

در بین این دو شخص، تنها کسی که در این مدت درگیر مسائل سیاسی و از کنش گران اصلی کشور بوده است بدون شک، مهدی کروبی بوده است و میرحسین موسوی تنها در چند منسب محدود مانند نماینده رهبری در شورای عالی انقلاب فرهنگی و نماینده رهبری در مجلش تشخیص مصلحت نظام بوده و در مدت این 20 سال که از مدیریت های کلان کشور خارج شده است، عملا هیچ کارنامه ای از خود به جای نگذارده و در هیچ حزبی، فعالیت نداشته است. ولی مهدی کروبی،نه تنها 4 سال، به بررسی شرایط موجود پرداخته است، بلکه موضع گیری های عادلانه در قبال مسائل گوناگون مانند: دانشجویان، زندانیان سیاسی، فعالین حقوق بشر، دفاع از حقوق بشر و ...وضعیت نسبتا روشنی نسبت به ایشان به ما ارائه می دهد.

خارج از این مباحث، بررسی مطالبه محورانه ی نمایندگان، روشن گر بهتری برای انتخاب شخصی به عنوان راس مدیریت اجرایی کشور است. بررسی مطالبات و در خواست آن ها از نمایندگان، جای هرگونه شخص محوری در انتخابات را به برنامه محوری داده است که در این خصوص نیز تنها شخصی که بین چهار نماینده، مواضع خود را بر اساس مطالبات و برنامه های ارائه شده بیان کرده است مهدی کروبی است. این که مطالبه محوری از شخص محوری مهم تر و ارجح تر است بر هیچ کس پوشیده نیست، زیرا بر خلاف سال 76 که تنها شخص مهم بود و بدون هیچ برنامه و مطالبه ای بر صندلی ریاست جمهوری تکیه زد، این بار می توان از رئیس جمهور پرسید که در قبال برنامه های ارائه شده و در قبال مطالباتی که متعهد شده است چه میزان پاسخ گو بوده است.

با این اوصاف هرگونه چانه زنی بر اساس شخص منتفی می شود و شخصی می تواند ارجح تر باشد که تعهدی نسبت به جامعه ی خود داشته باشد. زیرا زمانی که شخصی قبل از انتخاب شدن به عنوان رئیس جمهور، حاضر به اظهار نظر درباره بدیهی ترین مسائل مانند، حقوق بشر، حقوق دانشجو، مسائل بین المللی، مسائل اقتصادی و ... نباشد، مطمئنا نمی توان امیدوار بود که در زمانی که بر مسند قدرت تکیه بزند می توان این برنامه ها را از او بازخواست کرد.

همین طور تیم مشاوره و کابینه ی احتمالی افراد در تمام دنیا از ارکان اصلی انتخاب شخصی به عنوان مجری قانون کشور است. زمانی که به تیم مشاوره آقای کروبی نیز دقت کنیم، اشخاص آشنایی مانند مهندس کرباسچی، دکتر نجفی، دکتر نیلی، دکتر سروش، عطاالله مهاجرانی، جمیله کدیور و ... که هر کدام در زمینه ای صاحب نظر هستند و کارنامه کاری مشخصی دارند، نشان دهنده قدرت اجرایی بالاتری در دولت هستند. زیرا هیچ گاه یک شخص نمی تواند در تمام مسائل صاحب نظر باشد و زمانی مدیریت کشور می تواند مطلوب عمل کند که تیم مشاوران قوی و تخصصی داشته باشد.

نکته حائز اهمیت در موارد ذکر شده، جلوگیری از آرمان گرایی نسبت به اشخاص است که در این بازه بر خلاف تمرکز بر آرمان ها، جامعه کوشش خود را در جهت پیش برد حداقل ها برای دست یابی به آرمان ها تحقق یافته می یابد و به جای سرخوردگی یک بارگی جامعه از اصلاحات، می توان اصلاحات ساختاری، با راه کاری پیش رونده را انتظار داشت.

بر این اساس مهدی کروبی آرمان کنونی مطالبه محوران نیست و تنها شخصی است که می تواند حداقل خواسته های جامعه خود را در یابد و به آن ها پاسخ بگوید. بسیار کوته بینی است اگر بخواهیم در شرایط حساس کنونی به جای شرکت در انتخابات، مسیر تحریم را پیش گیریم و یا اشتباهات گذشته را برای ساختن فردی آرمانی پیش ببریم.

Read more...

یک نفر دیگر هم کشته شد،چه فرقی می کند؟؟؟

۱۳۸۸ فروردین ۶, پنجشنبه



دلم گرفته، دلم به وسعت تمام داده هایی که روزانه از نورون های مختلف بدنمان به مغزمان می رسد و برمی گردد گرفته، دلم خنده ای می خواهد مثل خنده های یاهو! خنده هایی که در چت هیچ گاه تمام نمی شود، وقتی یک دو نقطه و دو پرانتز می گذاریم و دکمه ی اینتر را فشار می دهیم، دیگر فرقی نمی کند، چه بگوییم، می خندد و می خندد و هیچ گاه از خنده نمی ایستد، قلبم می زند، تند تر از همیشه، باز پر شده ام از احساساتی که نمی دانم چه نامی دارند. حتی نمی دانم می خواهم بنویسم یا نه!

یک نفر دیگر کشته شد، این بار در زندان، ولی جسدش به بیابان تحویل داده شد. به بیابان به این خاکی که قدمتش از همه ی ما بیشتر است، به این خاکی که بیشتر از همه ی ما خون دیده، بیشتر از تمام تاریخ. در تاریخ تنها چند تکه کوچک از این خون ریزی را می شنویم، آن هایی که اقبال داشته اند و نامی ازشان در تاریخ مانده، گاهی همه ی تاریخ لعن و نفرین را دنبال می کنند و گاهی درود و سلام ولی فرق چندانی ندارد، به هر حال نامی از خود به جای گذاشته اند، چه نیکو و چه زشت، هنوز فکر نمی کنم بیش از یک هفته و نیم یا دو هفته از فوت امیدرضا گذشته باشد، در زندان، بند هفت زندان اوین، این بار در آن سوی ایران در کردستان یک نفر دیگر کشته شد.

چقدر خون انسان ها رقیق شده است، به اشاره انگشتی، همه ی خون جاری می شود و کک هیچ کس هم نمی گزد. جالب است، به کجا سفر می کنیم نمی دانم.چه چیزی روحمان را این همه بی رحم کرده است. چند روز پیش فیلمی دیدم از اسکار ده سال پیش، زندگی زیباست، درباره هلوکاست بود. فکر کردم، امروز ما با هلوکاست چه فرقی دارد. آن روزها هزاران نفر در یک روز می مرد و کک کسی نمی گزید، حالا از چند نفر طی چند هفته شروع شده است و نمی دانم به چه پایانی باید اندیشید.

شاید روزی نو، شاید روزگاری نو، شاید...

Read more...

خبر کوتاه بود! امیدرضا میرصیاف در زندان جان باخت!

۱۳۸۷ اسفند ۲۹, پنجشنبه


گیرم که می زنی

گیرم که می بری

گیرم که می کشی

با رویش ناگذیر جوانه ها چه می کنی؟؟؟(احمد شاملو)

امید رضا میر صیافی جان باخت، آنقدر خبر پشت تلفن کوتاه و مختصر بود که نمی توانستم باور کنم. در تاکسی بودم و مسیر هفت تیر تا میدان ولی عصر را هزار بار در ذهنم طی کردم و در واقعیت تنها یک بار آن هم نه پیاده که با تاکسی خیابان را طی کرده بودم.

تلفن از زندان بود، شماره دکتر دادخواه را به عمویم که او هم در زندان است دادم و مجبور شدم دوباره خودم را به دفتر آقای دادخواه برسانم، همه چیز آنقدر سریع اتفاق افتاد که هنوز هم برایم باورش سخت است. امیدرضا میرصیافی جان باخت! با تلفن که حرف می زدم فکر کردم همچنان مسئله خودکشی اوست و خطر رفع شده است و وی هم اکنون از حال مساعدی برخوداراست، حتما شماره آقای دادخواه را می خواهند که اقدامات بعدی جهت خروج وی از زندان را انجام دهند. چهار شنبه بعد از دادگاهمان امیدرضا با آقای دادخواه تماس گرفت و گفت، گفته اند وثیقه بیاورم که آزادم کنند! در ماشین بعد از آن همه شادی از خوب بودن دادگاهمان خوش حال تر شدیم. اما امروز آنقدر خبر غیر منتظره بود که هنوز فکر کردن به آن روح و جانم را می آزارد.

همه تنها گریه می کردند. شاید دیدن چهره ی برافروخته و گریان آقای دادخواه عمق فاجعه را بیان می کرد، راه می رفت و داد می زد و گریه می کرد و شاهد می آورد که به چه جرمی جوانی اکنون میان ما نیست. حالا روزگار آن قدر تلخ شده است که یادمان رفته عید است.

برنامه داشتیم فردا جلوی در اوین فاصله ها را برداریم و با هفت سین میان خودمان و دوستان دربندمان رخنه ای بگشاییم این دیوار های ستبر را. اما دیگر چه عیدی، عیدیمان را خیلی زودتر از عید گرفتیم. امیرحشمت ساران عیدی کمی نبود، نمی دانم چرا این همه اصرار دارند مرتب عیدی به ما دهند، نمی دانم تا کی باید به دیوار ها مشت بکوبیم و از خفقانی که روحمان را هم خفه می کند بنالیم.

تلفن پشت تلفن، خبر آنقدر غیر منتظره بود که همه بعد از تلفن اول باز تلفن می زدند می گفتند چقدر مطمئنی، بگو شوخی خوبی نکرده ای. اما واقعیت داشت، آن طرف تر پشت تلفن از زندان هم اینگونه بود، شاید هیچ کس نمی خواست و نمی خواهد باور کند.

در طول مسیر از دفتر آقای دادخواه تا خانه فقط به این فکر می کردم که خانواده اش چه می کنند. کسی زنگ زد و از حال امید رضا پرسید، اما در خانه هیچ کس حتی فکرش را نمی کرد حالش خوب نباشد.

شب شد، تیره و تاریک و سیاه، با خانه اشان که تماس گرفتیم، هر چقدر به برادرش گفتیم، هر چقدر گریه ما را دید شاید نمی خواست باور کند. اما وقتی فهمید از خانه بیرون زد، حالا نمی دانم در کدام خیابان چگونه راه می رود که مبادا پدر و مادرش چیزی بفهمند.

خبر کوتاه بود، خیلی کوتاه، آنقدر که باورش سخت است. حالا او از میان ما رفته، نمی دانم قیمت جان آدمی چقدر می تواند بی ارزش باشد، نمی دانم چگونه می توان این همه آدمی را ارزان شمرد. اما ارزان می شمارند، جان می گیرند!

هرگز از مرگ نهراسیده ام،

اگر چه دستانش از ابتذال شکننده تر بود

باری هراس من

از مردن در سرزمینی ست

که مزد گورکن از آزادی آدمی

افزون باشد(احمد شاملو)

29 اسفند 1387

تهران ساعت 2 بامداد

Read more...

حکم زندان دکتر حسام فیروزی، نقض آشکار حقوق بشر

۱۳۸۷ اسفند ۲۶, دوشنبه

دکتر حسام فیروزی، پزشک معتمد زندانیان سیاسی، به جرم پناه دادن و درمان زندانیان سیاسی به یک سال و سه ماه و پانزده روز زندان محکوم شده است. چیزی که به خاطر آن سوگند یاد کرده و نخواسته سوگندش را بشکند.

در پایان دوره پزشکی، تمام افرادی که چندین سال مشقت درس پزشکی خواندن را کشیده اند متعهد می شوند که در هر شرایطی که نیاز باشد، به کمک بیماران بشتابند. در سوگند نامه این چنین آمده است: "اكنون كه با عنایات و الطاف بیكران الهی در شرف پذیرفتن مسئولیت خطیر پزشكی قرار گرفته ام ... من در برابر قرآن كریم به خداوند قادر متعال ، خدایی كه بر همه امور آگاه است و تمامی موجودات در قبضه قدرت اوست سوگند یاد می كنم كه به احكام مقدس اسلام و حدود الهی با دیده احترام بنگرم ، از خیانت و تضییع حقوق بیماران به طور جدی پرهیز كنم ."

پس عدول از سوگند یاد شده، خود گناهیست نابخشودنی که امروز در ایران شاهد آن هستیم که بسیاری این سوگند را به فراموشی سپرده اند و شاید سعی می کنند دیگر به خاطر نیاورند. و اما کسانی که به خاطر می آورند و از بیماران حمایت می کنند باید به زندان بیافتند. البته از این دست پیش از این نیز دیده ایم، که بسیاری از جمله برادران اعلایی اکنون در زندان به سر می برند و با اتهام های واهی دوران حبس خود را سپری می کنند.

دکتر فیروزی پس از اطلاع از بیماری بسیاری از زندانیان سیاسی و حقوق بشری در ایران در اقدامی سعی در معالجه و پخش گزارش و درخواست کمک جهت این بیماران که از بسیاری از حقوق اولیه خود محرومند کرده و به طور مثال درباره وضعیت احمد باطبی، زنده یاد اکبر محمدی، اکبر گنجی، آیت الله بروجردی، ابوالفضل جهاندار و ... گزارش های متعددی مخابره کرده است و هر زمان که امکان دیدار مستقیم و یا معالجه مستقیم آن ها را داشته است، اقدام به مداوای رایگان آن ها کرده است. اما امروز به همین جرم و با اتهام تشویش اذهان عمومی از طریق نشر اکاذیب متهم شده است.

اما خبر بازداشت آن قدر کوتاه و مختصر بود که هر شخصی را به فکر وا می داشت، که به چه دلیل و برای چه عمل ناشایستی، پزشکی که تنها حرفه پزشکی خود را انجام داده است باید به زندان بیافتد. پیش از این نیز وی درخواست داده بود که در صورت اجازه مسئولین امر به عنوان بهیار زندان و به صورت رایگان به مداوای زندانیان بپردازد و بتواند برای آن ها امکانات مناسب پزشکی در داخل یا بیرون از زندان فراهم کند که هر بار با تند خویی مسئولین مواجه شد.

اما در زمینه نقض حقوق بشر، دکتر فیروزی تنها سعی داشت قسمتی از حقوق اولیه زندانیان که پایمال شده است را در حد توان خود برای آن ها فراهم کند. در اعلامیه جهانی حقوق بشر که ایران نیز به آن پیوسته است، تمام انسان ها در هر شرایطی برابر گرفته شده اند و باید از امکانات یکسان بهره مند شوند که در بند اول این بیانیه اعلام شده است.

در بند 5 بیانیه، اعلام می شود که:" هيچ كس نبايد شكنجه شود يا تحت مجازات يا رفتاري ظالمانه، ضد انساني يا تحقيرآميز قرار گيرد." که دکتر فیروزی در بسیاری از اعلامیه های خود در رابطه با زندنیان، بر اساس مستندات ارائه شده توسط زندانیان، نسبت به نقض آشکار این بند از اعلامیه جهانی حقوق بشر اعتراض کرده و این امر با توجه به پیوستن ایران به اعلامیه جهانی حقوق بشر، کاری خلاف قانون محسوب نمی شود.

بر اساس بند 25 این اعلامیه:" هر شخصي حق دارد كه از سطح زندگي مناسب براي تامين سلامتي و رفاه خود و خانواده اش، به ويژه از حيث خوراك، پوشاك، مسكن، مراقبت‌هاي پزشكي و خدمات اجتماعي ضروري برخوردار شود. همچنين حق دارد كه در مواقع بيكاري، بيماري، نقص عضو، بيوگي، پيري يا در تمام موارد ديگري كه به عللي مستقل از ارادهء خويش وسايل امرار معاشش را از دست داده باشد، از تامين اجتماعي بهره مند گردد." که با توجه به اخبار رسیده مشاهده می شود که زندانیان از مراقبت های پزشکی و تامین سلامتی محروم هستند و هر پزشکی وظیفه دارد نسبت به این نقض آشکار حقوق بشر موضع گیری کند که این مورد نیز در بند 7 این اعلامیه ذکر شده است.

پس با توجه به گفته های بالا، باید به دنبال این جواب گشت،که بازداشت یک پزشک تنها به دلیل عمل به وظیفه پزشکی خود، چرا باید با زندان جواب داده شود که به زندان انداختن یک فرد به دلیل اعتراض به وضع رایج در زمینه تخصص خود نقض آشکار حقوق اولیه آن فرد و نقض آشکار حقوق بشر در آن کشور است.

Read more...

اولین جلسه دادگاه دانشجویان دانشگاه زنجان برگزار شد

۱۳۸۷ اسفند ۲۳, جمعه

سکوت را می شکنم

زنده باد آزادی! زنده باد دانشجو!

امروز دادگاه دانش‌جویان دانش‌گاه زنجان در شعبه‌ی 2 دادگاه انقلاب این شهرستان برگزار شد. با وجودی که اعلام نشده بود دادگاه به صورت غیر علنی برگزار می‌شود، پس از حضور جمع کثیری از دانش‌جویان جهت حضور در دادگاه، قاضی دادگاه را غیرعلنی برگزار کرد.

دادگاه از ساعت 10 صبح تا 2 بعد از ظهر به طول انجامید و زمان ادامه‌ی دادرسی به پرونده‌ی دانش‌گاه زنجان به 18 فروردین ماه سال آینده ساعت 8 صبح در همین شعبه اعلام شد.

در این دادگاه به پرونده‌ی تحصن خرداد ماه سال جاری دانش‌گاه زنجان رسیده‌گی شد. در این دادگاه 8 متهم حضور داشتند که عمده‌ی اتهامات آن‌ها اقدام علیه امنیت ملی و تشویش اذهان عمومی ذکر شده است.

مصاحبه با محمدعلی دادخواه وکیل عده‌یی از دانش‌جویان دانش‌گاه زنجان

- جناب آقای دادخواه، روند قضایی پرونده‌ی دانش‌حویان دانش‌گاه زنجان را چه‌طور ارزیابی می‌کنید، با توجه به این‌که امروز اولین جلسه‌ی رسیده‌گی به اتهامات دانش‌جویان این دانش‌گاه برگزار شد؟

البته باید به این نکته توجه داشته باشیم که آیین قانون دادرسی کیفری این فرصت و رخصت را نمی‌دهد که در خصوص دادگاه‌هایی که به صورت غیر علنی اعلام شده است، وکیل مدافع صحبت بکند و من هم راجع به آن چه در دادگاه گذشت به علت این محدودیت قانونی، صحبت نمی‌کنم. البته یک نکته را توجه داشته باشید که اصلا اقدامات دانش‌جویان فارغ از این مورد چه نامی می‌گیرد، یک عده دانش‌جوی وطن دوست، فرهیخته‌ی جوان پر شور دل‌شان می‌خواسته از یک امر خلافی جلوگیری کنند، قاعدتا به تبادر ذهنی انسان آن‌چه که وارد می‌آید، آن‌ها در صدد امر به معروف و نهی از منکر بوده‌اند، خیلی بد است که بگوییم یک جامعه‌یی از کسانی که امر به معروف و نهی از منکر کرده‌اند دل آزرده است چون نهایتا باید توجه داشته باشیم که این سکه دو رو دارد، یک رو آن قستمی است که بعضی از توبه‌آموزان ترک عادت کرده‌اند و روی دیگر این که این دانش‌جویان بر اینان، انتقاد روا داشته‌اند. چون آن گروه اول را مراجع قضایی محاکمه کرده‌اند و نهایتا حکم محکومیت‌شان را صادر کرده‌اند، پس نهایتا احراز می‌شود که این اقدامی که دانش‌جویان انجام داده‌اند، تایید آن حکم است. پس نمی‌شود گفت هم شب هست و هم شب نیست. اگر آن‌ها متخلف بوده‌اند پس دانش‌جویان بی‌گناه‌اند. بر این مبانی من امیدوارم که دادگاه با توجه به دفاعیاتی که امروز در حضور نماینده‌ی محترم دادستان، اعلام کردم و نهایتا پرونده برای 18 فروردین تعیین وقت شده، به برائت این جوانانی که هیچ گناهی در منتقد قانونی از آن‌ها بروز نکرده به حکم برائت از دادگاه گام بیرون نهند و بتوانند به تحصیلات‌شان که بزرگ‌ترین و مهم‌ترین هدف فعلی خودشان است بپردازند. دانش‌گاه نیز با عنایت به رسالت خودش که حمایت و هدایت جوانانی‌ است که ویژه‌گی و صلاحیت آن‌را داشته‌اند به رخصت و فرصت تحصیل این‌ها گام بردارند.

Read more...

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP