پوشیده چه گوییم، همینیم که هستیم/ نامه جمعی از بلاگرهای ایرانی برای آزادی علی پیرحسینلو
روزگاری دور و نزدیک در پرسههای اینترنتی خود به صفحهیی در اینترنت برمیخوردیم که در بالای صفحهی آن نوشته شده بود «پوشیده چه گوییم، همینیم که هستیم». علی پیرحسینلو از دوستان قدیمیمان در وبلاگستان پارسی نویسندهی این صفحه بود که مانند بسیاری از ما اندیشهها و تفکرات خود را در وبلاگاش بدون پردهپوشی و با شجاعت مینوشت. در گیر و دارهای حوادث بعد از 22 خرداد و در ادامهی بازداشت گستردهی روزنامهنگاران و نویسندهگان و اهل اندیشه که همه از سر کینهتوزی و انتقام بود،علی پیرحسینلو یا همان الپر قدیمی وبلاگستان به همراه همسرش (فاطمه ستوده) بازداشت و روانهی زندان شده است. همسرش در ابتدای امر آزاد شد، ولی علی همچنان زندانی است… اکنون بیش از سه هفته است که علی دوست و همراه قدیمیمان زندانی است و در زندان اوین حال و روزگار او از ما و خانواده و همسرش پوشیده است. کسی که بدون پرده پوشی مینوشت، اکنون در غباری از بیخبری در زندانی نگهداری میشود که جای و او امثال او آنجا نیست. در زندانی که دیگر دوستان وبلاگنویسمان، همچون محمدعلی ابطحی، هنگامه شهیدی، فریبا پژوه و بسیاری دیگر در بازداشت به سر برده و از کانون گرم خانوادهی خود دور هستند؛ برای اینکه اعتراف کنند به ناکردهها، برای اینکه پروندهشان مشروعیتی باشد برای دولتی که مشروع نیست، برای اینکه بدون پرده پوشی سخن گفتن در این دیار جرم محسوب شده و سرانجام صادقانه نوشتن و صادقانه زندهگی کردن و صادقانه اندیشیدن زندان است و از دیدگاه تمامیتخواهان جرم. پوشیده چه گوییم، همینیم که هستیم؛ علی پیرحسینلو مجرم نیست، جای او زندان نیست، بازداشت و زندانی کردن او و بازداشت دیگر دوستانمان که اکنون ماهها است در زنداناند و زیر فشارهای نامتعارف و غیرقانونی و غیر انسانی، بازداشت همهی ما وبلاگنویسان ایرانی است. پوشیده چه گوییم همینم که هستیم؛ ما جمعی از وبلاگنویسان ایرانی خواهان آزادی علی پیرحسینلو و دیگر دوستان وبلاگنویسمان هستیم. ما میخواهیم که وی هر چه زودتر نزد خانواده و همسرش بازگردد و پروندهسازی و تهمت و افتراها از روی او رخت بربندد. ما وبلاگنویسان ایرانی حضور علی پیرحسینلو در زندان را بر خلاف موازین حقوقبشر و رفتاری غیرقانونی و غیرانسانی میدانیم. ما خواهان آزادی هر چه سریعتر علی پیرحسینلو و دیگر دوستان وبلاگنویس دربندمان همچون هنگامه شهیدی، محمدعلی ابطحی و فریبا پژوه هستیم
بهنود در آستانه اعدام است، خانواده محترم داغ دار، ببخشیدش،نه برای خودش، به خاطر مادرش!!!
۱۳۸۸ مهر ۱۸, شنبه
نمی دانستم چه بنویسم، روزها بود که فکر می کردم چه چیزی را باید برای قاضی صادر کننده حکم اعدام بنویسم، حتی نمی توانم تصور کنم زمانی که قاضی حکم اعدام صادر می کند، جان یک انسان را چگونه به تصویر می کشد که این همه ساده و شاید بی هیچ احساسی از ناراحتی، پای حکم اعدام را امضا می کند.
فردا صبح کودکی دیگر را اعدام می کنند، برای بار چندم نمی دانم. این کودک سال هاست که مرده است، در سلول های سرد زندان مرده است، میان نگاه های هرزه زندان بان مرده است، در نگاه تحقیر آمیز قاضی مرده است، مرده، دیگر بدن بی جان را چه به چوبه دار.
خبرها را که می خواندم تنها خبر اعدام بهنود شجاعی جلوی چشمانم رژه می رفت، یادم افتاد به سلول های بند 240، جایی که زندانیان را پیش از اعدام به این بند می آورند، تا در تنهایی خود، به اعمال گذشته خود فکر کنند، نمی دانم در آن موقعیت هر ساعت چند سال می گذرد. روی دیوارهای سلول های 240 پر بود از دیوار نوشت های پیش از اعدام، یادم می آید که وقت بی کاری را با خواندن آن نوشته ها می گذراندم و خودم هم نوشته ای اضافه می کردم، ولی نوشته من کجا و نوشته کودکی که در آستانه اعدام است کجا، وقتی می خواندم اشک در چشمانم حلقه می زد، هیچ گاه برای تنهایی در سلول ها گریه ام نمی گیرد، هیچ کس گریه نمی کند ولی آن دیوار نوشت ها که بغض فروخفته ای بودند منقش بر دیوارهای رنگ رو رفته زندان داستانی دیگر داشتند، یادم می آید پتویی که به دورم می پیچیدم را بو می کردم، بوی مرگ می داد، شاید روزی یکی از اعدامی ها این پتو را به دور خود پیچیده باشد تا سوز سرمای زمستان را تا زمان اعدامش فراموش کند، شاید آن را زیر پایش انداخته است و به سقف بلند سلول زل زده است تا آماده ی اعدام شود و هزار شاید امای دیگر، اما امروز بیش از همیشه آن نوشته ها جلوی چشمانم است، هر لحظه کابوس دیدن دوباره آن دیوار نوشته ها در زندان، هراس به بند بند وجودم تزریق می کند، از زندان نمی ترسم، اما از مرور دوباره آن دیوار نوشت ها می ترسم.
آقای قاضی، خانواده شاکی، دادستان و هر کسی که باید حکم را اجرا کنی، دست نگه دار، لحظه ای به دستان خود نگاه کن، ببین خون چند نفر بر دستانت نشسته است، این خون ها نه پاک می شوند نه لحظه ای از جلوی چشمانت دور می شوند.
یادم می آید بعد از اولین باری که بازداشت شدم، تنها کابوس روزهای بعد از زندانم، تصور افرادی بود که برای حد خوردن می رفتند و با آن بدن های کبود باز می گشتند، کابوسم تصور خیال آن جلادی بود که پای جوخه اعدام ایستاده است.
خانواده محترم داغدار، اینک آیا با داغی دیگر می تواند درد خود را التیام بخشید، تنها تصور کنید که این حادثه جور دیگری اتفاق افتاده بود و امروز کودک شما در انتظار چوبه دار بود، آیا باز هم با همین شقاوت طلب اشد مجازات می کردید؟ آیا این داغی که هیچ راهی برای پاک کردنش نیست با داغ گذاشتن بر جگر گوشه دیگری التیام میابد؟ بهنود سالهاست که مرده است، از روزی که به اتهام قتل به زندان افتاد، از روزی که برای کرده خود گریست، از روزی که ...
خانواده محترم شاکی، این قاضی ها که تنها فکر می کنند، قانون همین چند خطیست که بر کاغذ ها رقم خورده است شاید دل نداشته باشند، شما که دل دارید، داغ دیده اید، بگذرید، نگذارید خانواده دیگری داغدار شود.
خانواده محترم شاکی، شما آن دیوار نوشت ها را نخوانده اید که اگر می خواندید خون گریستن را هم جایز می شماردید. آن دیوار نوشته هایی که شاید هیچ کدام زیر 18 سال نبوده اند و کودک محسوب نمی شده اند، بهنود که کودک بود، تنها 16 سال سن داشت. بگذرید و بگذارید قلبی هم چنان بتپد، نه برای خودش که خودش جان داده است، سال هاست که جان داده است و دیگر جانی در بدن ندارد، برای آن مادر داغ دیده که دیدار کودکش پشت دیوارهای زندان از هزار بار دفن او سنگین تر است، بگذرید.
گریه ام می گیرد، نمی توانم بنویسم، ولی اگر بخواهید از طرف همه مردم که قلبی دارند و برای کودکانشان می تپد دستتان را می بوسم و تقاضا می کنم، ببخشید، ببخشید و خانواده دیگری را داغ دار نکنید.
بهنود را نجات دهید، می بینید که بیش از کشتن اش التیامتان می دهد، امروز جان او در دستان شماست.
+ نامه سرگشاده واحد حقوق کودک در رابطه با اجرای احکام بهنود شجاعی و صفر انگوتی، مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران
+ 19 ام مهرماه، ساعت 2 بامداد همه روبروی زندان اوین جمع می شویم تا همراه با خانواده های سهراب اعرابی و ندا آقاسلطان از اعدام کودکی دیگر جلوگیری کنیم!!
Read more...
برای شبنم، با آن نگاه های ساده و صدای بی آلایش
۱۳۸۸ مهر ۵, یکشنبه
امروز نامه ای که شبنم مددزاده از زندان نوشته بود را خواندم، بعد از نمی دانم، زمانی که بخواهی روزها را محاسبه کنی می فهمی که چقدر گذشته است، از آخرین باری که صدایش را شنیدی، صدایی ساده و صمیمی. می خواهم نامه ای برایش بنویسم، می دانم که دل ها از هر دیوار و سیم خارداری رد می شوند، بر عکس بهار که از دیوارها و سیم های خاردار اوین هرگز رد نمی شوند.
سلام
بیش از 7 ماه است که در زندانی، فکر کردن به 7 ماه ندیدن غروب و باران، روحم را به لرزه می اندازد، نمی دانم آن بازجوها با چه قلبی توانسته اند هفت ماه طلوع و غروب را از تو بگیرند، شاید با همان استدلالی که 7 ماه است از میز و نیمک به مدرسه عشق فرستادندت.
در نامه ات نوشتی روی دیوارها هزارای عاشق نوشته بودند، یکی را خیلی دوست داشتم، اندکی صبر سحر نزدیک است، وقتی که قاضی این جمله را از ابتدای یکی از نوشته هایم در وبلاگ برداشته بود و با غضب فریاد کشید، با نظام مخالفی را به یاد آوردم، آقای قاضی، آقای بازجو، آقای کارشناسی که قرار است باز وبلاگم را بخوانی و این جملات را واکاوی کنی که من علیه "نظام مقدس" اقدامی کرده ام، این جا را با شما هستم، نه من نه هیچ یک از دوستانم نه علیه نظام کاری کرده ایم، نه قصد داریم کاری بکنیم، این ها تنها درد دل هایست که می گوییم، شاید به گوشتان برسد و تکانی بخورید. این را برای شبنم می نویسم، که سحرش همان آزادیش از بند و دیوارهای بلند است، برای شبنم که کلاس هایش را انفرادی برگزار می کند، که خودش شاگرد و دلش استاد است. برای شبنم که بی صبرانه منتظر دیدن طلوع خورشید و غروبش است.
شبنم، واقعیت دارد، گرچه شب تاریک است، اندکی صبر سحر نزدیک است. هر چقدر هم که دیوارها بلند باشند و هر چه دور آن را سیم خاردار بپوشانند، باز دل توست که بی هیچ وثیقه ای بیرون می آید، بیرون می آید و فریاد می زند، روحم را چه می کنید، ذهنم را چه می کنید، من از تمام دیوارهای شما رد می شوم، بی هیچ اجازه ای، بی هیچ وثیقه ای.
یاوه نیست، ذهن و دل هیچ کس را نمی توانند به بند کنند. نامه ات این را می گفت، فریاد می زد و شعر وار بر دل می نشست. می دانم که به زودی بر خواهی گشت، حتی اگر تمام دیوارها تا آسمان بلند شوند و تمام درها را ببند، بازمی آیی و زیر باران، ریزش برگ ها را می بینی و دلت از این همه خزان می گیرد.
بی صبرانه منتظر آزادیت هستیم، همه ی ما، و فراموش نکن، که هیچ گاه دیوارها باعث فراموش شدنت نمی شوند.
+ پی نوشت: دوستان بسیاری پشت دیوارها هستند و منتظر آزادیشان هستیم، عبدالله مومنی، احمد زیدآبادی، مجید دری.
+ لینک نامه شبنم مددزاده از زندان اوین
Read more...
برای ع.م فرزند صادق جنبش دموکراسی خواهی
۱۳۸۸ شهریور ۲۵, چهارشنبه
برای پیگیری وضعیت تحصیلم به دانشگاه رفته بودم که تلفنم زنگ زد، کسی از پشت تلفن با شعف تمام گفت: "عبدالله اعتراف کرده، آوردنش تلوزیون، حالش خوبه!!!"
تلفن کوتاه بود، چون مشخص بود افراد دیگری هم هستند که باید با خبر شوند. اما این همه شادی به خاطر اعترافات عبدالله نبود، به خاطر این بود که پس از چندین هفته بی خبری و نگرانی، همه عبدالله را دیدند، سالم بود، خودش بود. حالا هرچیزی را هم اعتراف کرده باشد، مگر بیش از اعتراف کوپرنیک است، گفت من بگویم زمین به دور خورشید نمی چرخد!!! ولی می چرخد.
این خبر را به هر کسی می رسیدم بازگو می کردم، با شعف و شادی تمام با خنده و گشاده رویی و تنها جوابی که می شندیم این بود، پس حالش خوب است. مهم این است که زنده است، هیچ چیز دیگر اهمیتی ندارد.
رجوع کردم به اولین دادگاه برگزار شده، یادم می آید در خانه با عده ای از دوستان اولین اعترافات زندانیان را دیدیم، اولین نفر محمدعلی ابطحی بود، به جز چند نفر همه ناراحت شدند و آرمان ها و پیش بینی های خود را بر باد رفته می دیدند و هر چقدر هم که من یا دیگران دلیل می آوردیم که زیر فشارممکن است انسان هر حرفی بزند، به گوش کسی فرو نمی رفت. اما حالا که تنها یک ماه و اندی از شروع این دادگاه های مضحک می گذرد، همه تنها از دیدن دوستانشان در صفحه تلوزیون خوش حال می شوند که آن ها زنده اند.
خیلی پیش از این می خواستم بنویسم، اما نمی دانستم چه بنویسم، مگر بازجوها عبدالله را نمی شناسند، مگر نمی د انند چقدر دل نازک است، مگر نمی دانند چقدر ساده و صمیمیست! ولی شاید آن هایی که عبدالله را شکنجه کرده اند قلبی ندارند که از دیدن چهره ی عبدالله بگیرد.
به هر رو، خوش حالم که عبدالله اعتراف کرد، دروغ گفت و همه را از نگرانی در آورد.
+ امیدوارم دوستان دیگرم را هم در تلویزیون ببینم تا حداقل بدانیم که زنده هستند، نفس می کشند. شیوا نظر آهاری، احمد زیدآبادی، مجید دری.
Read more...
تغییر موضع از دفاع به تحلیل و اقرار در دادگاه های فرمایشی
۱۳۸۸ شهریور ۱۲, پنجشنبه
روز گذشته قسمت بعدی به اصطلاح دادگاه اصلاح طلبان در شبکه 3 نمایش داده شد، قسمتی از آن که به دفاعیات طباطبایی، روزنامه نگار و مسئول ستاد جوانان حامی میرحسین موسوی بود نظر من را به خود جلب کرد. این دادگاه ها با دادگاه هایی که پیش از این دیده بودم بسیار متفاوت بود، تفاوت های ظاهری زیادی نداشت، یک متهم سیاسی، یک وکیل، که البته در این مورد هم جای بحث بسیار است و یک قاضی عبوس، که به جای داوری، خود را حامی دادستان می داند.
اما تفاوت جالب و واضح، تفاوت در دفاعیات بود، البته چیزی که به عنوان دفاع در این دادگاه ها مطرح می شود، هیچ شباهتی به دفاع ندارد. در این مورد اخیر، آقای طباطبایی به جای دفاع از خود به تحلیل سیاسی فضای انتخابات و بعد از انتخابات دهم پرداخت. جای سوال اینجاست که در هر دادگاهی فرد متهم سعی در تبرئه کردن خود دارد اما به نظر می رسد در دادگاه کنونی متهم خود شاکی خود می شود و اتهامات خود را بر می شمرد و هر یک را اثبات می کند. تنها هر یک از این افراد در بخشی از اقرارهای خود عنوان می کنند که چرا سران اصلاحات بازداشت نمی شوند.
به یاد دارم دوستی که در 18 تیر بازداشت شده بود تعریف می کرد در جلسه ای که بعدا فهمیدیم جلسه دادگاه بوده است، وقتی قاضی از ما سوال می کرد، پاسخ نمی دادیم، چون هنوز فکر می کردیم جلسه بازجوییست و باید سکوت کنیم و حرفی نزنیم، به نظر می آید این افراد که همه از چهره های شناخته شده سیاسی و اصلاحات هستند آن گونه در بهت و حیرت بازجویی ها قرار دارند که باورشان نمی شود در مقابل قاضی هستند و باید از خود دفاع کنند.
این جا یک سوال مطرح می شود که آیا به واقع این افراد تغییر موضع داده اند و فکر می کنند تا امروز اشتباه کرده اند یا این که تنها برای رهایی از فشارهای بازجویی تن به چنین کاری می دهند. پاسخ اول که تغییر موضع داده اند به دور از واقعیت و عقل می نماید پس ناگزیر مجبور به قبول دومین پاسخ هستیم، یعنی تنها برای رهایی از چنین وضعیتی تن به اعتراف علیه خود و دوستان و هم سنگران خود در دادگاه می دهند. اما آیا واقعا این گونه اعترافات در دید عموم جامعه نقشی دارد؟
قشر پایین دست جامعه یا بهتر بگوییم قشر ساده و کم سواد جامعه که جمعیت قابل توجهی را در ایران شامل می شوند را می توان با برگزاری چنین دادگاه هایی فریب داد، اما مساله قشر فرهیخته جامعه است. همان طور که پیش از این تاریخ نیز نشان داده است، فرهیختگان جامعه و به ویژه جامعه دانشگاهی بیشترین تاثیر را در حرکت های مردمی ایفا می کنند، چون اگر قرار باشد تمام جامعه به یک میزان آگاه شوند و به سر حد آگاهی برسند، به یک اتوپیا دست یافته ایم که دیگر فارغ از ایدئولوژی های موجود نیازی به دولت حتی در ابعاد کوچک آن نیز نیست، ولی از آن جایی که هیچ گاه چنین مجالی در جامعه رخ نمی دهد، قشر فرهیخته دیواره حائلی می شود برای جلوگیری از برون رفت جنبش ها از مسیر اصلی خود. البته باید این را هم در نظر داشت که در بازه هایی از زمان این قشر اشتباهات جبران ناپذیری را مرتکب شده است، همان گونه که پیش از این بیشتر طبقه متوسط جامعه در ایران را دیدگاه های سوسیالیستی و مارکسیستی تشکیل داده بود. ولی در این فضا که آگاهی عمومی به سمت آگاهی لیبرالی سوق داده شده است، بیم آن که بار دیگر دیدگاه های اتوپیایی چپ بر جامعه سیطره پیدا کند کم تر شده است، هر چند هنوز کاملا مرتفع نشده. پس از این دید، نباید نگران پخش چنین دادگاه های فرمایشی از صدا و سیما بود.
از سویی دیگر این اعترافات فراگیر که همه به یک شکل اعتراف می کنند می تواند قبح اعتراف را از بین ببرد. اگر در جامعه نگاه کنیم، پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم با آن موج فراگیر بازداشت های خیابانی، ترس از زندان و نام زندانی سیاسی در جامعه مخصوصا در جامعه شهری و در شهر تهران از بین رفته است، تاثیر این دادگاه های نمایشی نیز به همین گونه است.
پس از هر جهت که نگاه کنیم این دادگاه ها و اعترافات نمی توانند تاثیری در نگرش مردم به حاکمیت داشته باشند و حتی می توان این دادگاه ها را با تاثیراتی مثبت در آگاهی عمومی جامعه تصور کرد که تصوری دور از واقعیت نیست. اما از باب دوستی با دست اندرکاران این دادگاه ها می گویم، تاریخ هم چنان دادگاه های استالین را فراموش نکرده است و تاریخ بی هیچ رحمی در رابطه با وقایع رخ داده اظهار نظر می کند، پس به جای ایجاد لکه تاریکی بر تاریخ، با تدبیر و اندیشه درست، این نقطه را به نقطه عطفی در تاریخ به سمت پیشرفت و دموکراسی مبدل کنیم.
جنبش های شکل گرفته پس از انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری نه برای تغییر نوع حاکمیت که برای تغییر موضع حاکمیت از حکمیت به حاکمیت قانون است. این تغییر مواضع نه تنها مخرب نیست، بلکه در هر جامعه ای می تواند باعث رشد و تعالی دولت و حاکمیت مرکزی شود. این گونه برخوردها نه تنها باعث ایجاد امنیت روانی در جامعه نمی شود بلکه همراه با سرخوردگی عمومی باعث ایجاد بی اعتمادی نسبت به دولت می گردد، که این مساله در روند کار دولت نیز می تواند تغییراتی را ایجاد کند و حتی آن را مختل سازد.
با این اوصاف با نگاه آگاهانه تر و واقعی تر نسبت به وقایع پس از انتخابات، می توان از این گونه اثرات جانبی مخرب جلوگیری کرد و اعتماد عمومی را به جامعه باز گرداند.
Read more...
یک سال و چهار ماه زندان، برای تحصن دانشگاه زنجان و وبلاگ نویسی
۱۳۸۸ مرداد ۱۳, سهشنبه
امیدوارم این عضو آن دسته مطالبی نباشد که در بازجویی ها بگویند سیاه نمایی کرده ای، دروغ بافته ای، نشر اکاذیب کرده ای یا علیه نظام سخنی بر زبان رانده ای. تنها به دلیل این که این وبلاگ وبلاگ شخصی من است، می خواهم حکم دادگاه خودم و چند تن از دوستانم که با من محاکمه شده اند را منتشر کنم. همین و بس!
روز دوشنبه، 12 امرداد 1388، حکم دادگاه ما پس از نزدیک به 4 ماه از زمان پایان دادرسی به ما ارائه شد. در این حکم که حکم دادگاه بدوی است، سورنا هاشمی، بهرام واحدی، پیام شکیبا، آرش رایجی و حسن جنیدی، هر کدام به اتهام، تشویش اذهان عمومی و تحریک به تجمع غیر قانونی جهت بر هم زدن امنیت کشور و من، علیرضا فیروزی، به اتهام تشویش اذهان عمومی، تحریک به تجمع غیر قانونی جهت بر هم زدن امنیت کشور و همین طور اقدام علیه امنیت نظام مقدس جمهوری اسلامی(البته این مورد مربوط به وبلاگ من است که نمی دانم چطور می شود با وبلاگ علیه امنیت یک کشور اقدامی انجام داد) به یک سال و چهار ماه زندان محکوم شده ام.
البته این حکم دادگاه بدوی است و 20 روز جهت تجدید نظر فرصت داریم. نکته جالب این است که یکی از دو وکیل من و سورنا هاشمی، دکتر دادخواه در زندان اوین در بند امنیتی 209 است. جالب است، وکیل را که به زندان بیاندازند، با متهم چه می کنند.
باز هم می گویم، نه قصد تشویش اذهان عمومی دارم، نه قصد بر هم زدن نظم و امنیت کشور، نه هیچ چیز دیگر.خبر هم که نمی توانید بگویید کذب است، حکم دو صفحه ایش موجود است.
+ پی نوشت: یک ضرب المثل می گوید: وقتی تجاوز حتمی است از آن لذت ببر، پس ما هم ناچار از این مساله لذت می بریم.
+ پی نوشت: هنوز دادگاه تجدید نظر مانده، چند ماه دیگر همچنان در خدمت دوستان هستیم.
+ ابلاغ حکم دادگاه دانشجویان دانشگاه زنجان
Read more...
آغاز
۱۳۸۸ تیر ۴, پنجشنبه
متاسفانه وبلاگ قبلی من بسته شده. هم چنین در وبلاگ ری را دست نوشته هایم را منتشر می کنم.
به زودی این وبلاگ راه اندازی می شود
